Kaplumbağa Kutusunun Kapağı

Zil çaldı. Bahçeye çıkan çocukların sesleri birbirine karıştı. Yusuf, elindeki delikli karton kutuyu kum havuzunun kenarına usulca bıraktı. Kum havuzunun ısınmış, tozlu kokusu havaya yükseliyordu. Zeynep'in parmakları kendiliğinden kutunun kenarına doğru gitti. Boynunda ipiyle sallanan kurşun kalemi göğsüne çarpıyordu. Kolunun altında, kenarları kıvrılmış çizim defterini sıkıca tutuyordu. Zeynep her şeyi elleriyle keşfetmeyi çok severdi. Kapalı kutulara hiç dayanamazdı. Merakı her zaman sabrından hızlı koşardı. Kutuya sadece küçücük bir boşluktan bakmak istedi.

Parmakları karton kapağı hafifçe yukarı kaldırdı. Kapak ince bir çıtırtı çıkardı. O sırada kutunun içindeki kaplumbağa Kabuk, aniden hareketlendi. Beklenmedik bir hızla kutunun kenarından dışarı kaydı. Kumların üzerinden aşıp yürümeye başladı. Zeynep ne olduğunu anlayamadan, Kabuk duvar boyunca uzanan çalıların arasında gözden kayboldu. Zeynep'in eli havada asılı kaldı. Nefesi kesildi, öylece donakaldı.

Yusuf koşarak geldi. Boş kutuyu görünce elleri iki yanına düştü. Gözleri doldu. Hiçbir şey söylemeden geri çekildi. Gidip sessizce okul duvarının dibine oturdu. Zeynep'in yüzü alev alev yandı. Boğazına kocaman, sert bir yumru oturdu. Bu utanç çok ağır bir histi. Karnında sanki taşlar yuvarlanıyordu. Hemen koşup binanın içindeki tuvalete saklanmak istedi. Ayakları geri geri gidiyordu.

Sonra Yusuf'a baktı. Onun yalnız başına duvara yaslanışını gördü. Onun ne kadar üzüldüğünü anlamak Zeynep'in içini sızlattı. Kaçmak isteyen ayaklarını zorla yere bastı. Dut ağacının gölgesine doğru yavaşça bir adım attı. Yüzüne vuran serin, hafif rüzgârla durdu. Gözlerini kapattı. Burnundan derin bir nefes aldı. Ağzından yavaşça üfledi. Rüzgâr saçlarını uçuşturdu. Bunu tam üç kez tekrarladı. Nefesi yavaşlayınca çizim defterini açtı. Kabuk'un kumların üzerindeki yürüyüşünü düşündü. Sayfanın ortasına yuvarlak bir çizgi çekti.

O sırada sınıf öğretmeni Nazlı Öğretmen yanına çömeldi. Yumuşak bir sesle konuştu.

"Çok üzgünsün, yüzünden okunuyor," dedi.

Zeynep başını öne eğdi.

"Onu sormadan açmamalıydım," dedi. "Kapağı araladığım an kaçtı."

Nazlı Öğretmen başını salladı.

"Şimdi ne yapmayı düşünüyorsun? Kabuk'un en sevdiği şeyi hatırlıyor musun?" dedi.

Öğretmeni yavaşça ayağa kalktı. Zeynep'in yanından ayrılmadı ama aramaya da katılmadı. Sadece ona güvenerek bekledi.

Zeynep kalemi defterinin arasına sıkıştırdı. Yusuf'un sabah sınıfta anlattıklarını düşündü. Yusuf, onun serinliği ve nemli toprağı sevdiğini söylemişti. Islak yerlere doğru giderdi. Zeynep hızla bahçenin köşesindeki musluğa doğru yürüdü. Gözleriyle musluğun etrafını taradı. Suyun damladığı yerler karanlık ve serindi. Musluğun altındaki çamurlu köşeye eğildi. Yapış yapış, ıslak toprak kokusu burnuna doldu. Çalıların dibindeki ıslak yaprakları elleriyle dikkatlice araladı. Kabuk tam oradaydı. Toprağın içine hafifçe gömülmüştü. Zeynep ellerini uzattı ve onu yavaşça kavradı. Kaplumbağanın pürüzlü, kuru kabuğunu parmak uçlarında hissetti.

Zeynep avuçlarının içindeki kaplumbağayla duvar dibine yürüdü. Yusuf hâlâ orada, dizlerini kendine çekmiş oturuyordu. Zeynep kutuyu kumdan aldı. Kabuk'u usulca içine bıraktı. Kapağı dikkatlice kapattı. Kutuyu iki eliyle tutup Yusuf'a uzattı.

"Özür dilerim," dedi. "Sormadan dokunmamalıydım."

Yusuf kutuyu aldı. Kapağı bu kez kendisi açıp içine baktı. Kabuk'u görünce derin bir nefes verdi. Zeynep onun yanına, duvarın dibine oturdu. Omuz omuza verdiler. Zeynep defterini açtı. Temiz bir sayfaya Kabuk'un yeni bir resmini çizmeye başladı. Yüzündeki sıcaklık geçmemişti. Ama artık bu taşınabilir bir sıcaklıktı, tıpkı avucundaki toprak kokusu gibi.